Honger, de geschiedenis van mijn lichaam – Roxane Gay

honger 3
Autobiografieën zijn niet altijd mijn dada. Dat is bij Life on sneakers van Evi Renaux zo gebleken en ik vrees ook een beetje bij Honger van Roxane Gay. Hoewel je de twee niet met elkaar kunt vergelijken. Toch riepen beide schrijfsters, de ene al sneller dan de andere, ergernis bij me op. Voornamelijk om de verwijten die ze naar anderen maakten, het onbegrip van anderen dat er volgens hen vingerdik bovenop lag. Maar vooral bij Roxane Gay die het denken van de maatschappij in zo een slecht daglicht bracht, waarop ik merkte dat ik de maatschappij op een heel andere manier benader en bekijk. Maar zo werd duidelijk dat iedereen het leven door een andere bril bekijkt en vooral vanuit een ander lichaam.

Zo schrijft Gay ‘Ik leef echter wel in een wereld waarin openlijke minachting voor dikke mensen getolereerd en zelfs aangemoedigd wordt. Ik ben het product van mijn omgeving.’

En dan vraag ik me af ‘Is dat zo?’. Verschillende keren stond ik stil bij de vraag: Hoe ik naar dikke mensen kijk, wat ik van hen vind, welke vooroordelen ik ten opzichte van hen heb. En ik kon alleen maar bedenken dat het me best wel koud laat hoe een lichaam van een ander er uit ziet. Want wie ben ik om daar een mening over te hebben?!

En misschien draait het dan wel hierom: ‘Voor alle duidelijkheid: de beweging die zich inzet voor de acceptatie van dikke mensen is belangrijk, positief en broodnodig, maar ik geloof ook dat die acceptatie er voor een groot deel uit bestaat dat we moeten accepteren dat veel mensen worstelen met hun eigen beeld van hun lichaam en nog niet in het reine zijn met zichzelf, dat ze zichzelf nog niet onvoorwaardelijk kunnen accepteren.’

Daar vind ik wel dat Gay de nagel op de kop slaat. Want het gaat om jezelf accepteren en anderen. Gay vraagt zich af of  iemand zich wel prettig voelt in zijn of haar lichaam. Want dat alle vrouwen die ze kent eeuwig op dieet zijn, ondersteunt door het schadelijke culturele beeld dat bijvoorbeeld vrouwenbladen naar voor brengen. Na dat te lezen, bedacht ik dat ik me wél prettig voel in mijn lichaam. Want dat dit het lichaam is dat we gekregen hebben en dat we het dus maar beter lief kunnen hebben en aanvaarden met al zijn plooien, rimpels, ongewenste haartjes, dikke billen en platte borsten. En misschien is dat de luxe die Gay benoemt, de luxe van je prettig voelen in je eigen lichaam.

Waarschijnlijk is dat gemakkelijk om neer te schrijven met een maatje 34/36. Roxane Gay woog op haar zwaarste moment 262kg. In Honger schrijft ze over de schaamte die ze om haar lichaam voelt en dat ze wou dat ze haar lichaam niet zag als iets waar ze zich voor moet verontschuldigen of verantwoorden. Gay deelt dit verhaal ook omdat ‘het belangrijk is dat er over misbruik gepraat wordt. Ik praat niet graag over mijn eigen misbruikverleden, maar het zegt zoveel over wie ik ben, waar ik over schrijf, hoe ik schrijf. Het heeft zoveel invloed op hoe ik in de wereld sta. Het heeft zoveel invloed op hoe ik van mensen houd en anderen van mij laat houden. Het beïnvloedt alles.’ 

Dit maakt Honger niet enkel een verhaal over iemand die met haar overgewicht worstelt maar in de eerste plaats met wat haar op een jonge leeftijd overkomen is. ‘Ik was gebroken en om die pijn te verdoven at ik en at ik maar, tot ik niet meer zomaar dik of zwaarlijvig was. Nog geen tien jaar later leed ik aan morbide obesitas en vervolgens superobesitas. Ik zat gevangen in mijn lichaam, dat ik weliswaar gecreëerd had, maar amper herkende of begreep. Ik voelde me ellendig, maar ik was wel veilig. Of dat kon ik mezelf in ieder geval voorhouden.’

‘Ze wisten niets van mijn voornemen om van mijn lichaam een veilige haven te maken in plaats van een lek roeibootje dat me in de steek liet.’

‘Het was niet bij me opgekomen dat ik … om mezelf kon geven of dat ik überhaupt om mezelf mocht geven in de puinhoop die ik van mezelf had gemaakt.’

Naast het beeld dat Gay van de maatschappij schept, dat ik hierboven genoodzaakt zag te verdedigen omdat ook ik deel uitmaak van de maatschappij. Wil ik zeker duidelijk maken dat ik niet goed wil praten hoe andere mensen omgaan met de zwaarlijvige medemens. Ik ben me er hoe dan ook bewust van dat scheldpartijen plaatsvinden en mensen erg nauwdenkend kunnen zijn. Ik vind het knap hoe Gay zich bloot durft te geven en hiermee haar ongezouten mening geeft en intimiteit niet uit de weg gaat. Want het lezen van Honger was uitermate intiem.

‘Dit boek schrijven is het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan. Mezelf zo kwetsbaar opstellen was geen sinecure. Mezelf en mijn leven in dit lichaam onder ogen komen was geen sinecure, maar ik schreef dit omdat ik voelde dat het nodig was. Door de geschiedenis van mijn lichaam te schrijven, door jou de waarheid over mijn lichaam te vertellen, deel ik mijn verhaal. … Maar ik zeg hiermee ook: dit is mijn hart, wat ervan over is. Ik laat je de onstuimigheid van mijn honger zien. Hier ben ik; ik gun mezelf eindelijk de vrijheid om kwetsbaar en uitermate menselijk te zijn. Hier ben ik; ik geniet intens van die vrijheid. Hier. Zie waar ik naar hunker en wat ik door mijn waarheid heb kunnen scheppen.’

En misschien is dat wat de maatschappij nodig heeft, power vrouwen in alle maten en kleuren die zich bloot durven geven en het recht om van zichzelf te houden met beide armen omhelzen.

Aantal pagina’s: 265
Publicatie: 2017, De bezige bij, Amsterdam 
Oorspronkelijke Publicatie: Hunger, A memoir of (My) body, 2017 Harper Collins, New York 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s