Tirza – Arnon Grunberg

Tirza
Tirza
uitlezen was een waar gevecht waarbij het boek zich in alle hevigheid op zijn lezer stort. Tirza strijdlustig en ik weigerend om te plooien. Ik begreep weer waarom ik enkele jaren terug dit boek niet uitlas en om de zoveel pagina’s denk ik er ook nu weer aan de handdoek in de ring te gooien. Ik voel grote gevoelens van ergernis bij de personages die Grunberg heeft gecreëerd, zonder enige sympathie doorworstel ik elke passage. Tot ik bij de laatste 140 pagina’s beslis om het boek met een opgestoken witte vlag tegemoet te gaan, ik laat me onderdompelen en ondervind dat Grunbergs einde veel goedmaakt voor mij. De strijd was gestreden en de laatste pagina tot de letter gelezen.

Hoewel ik dacht Grunberg te appreciëren, merk ik dat ik vooral liefde voel voor zijn laatste werk. Brieven aan Esther deed mij meermaals fronsen, terwijl Moedervlekken met prijzen mocht gaan lopen. Terwijl ik van mijn wijn nip, besef ik dat ook schrijvers soms beter worden met de tijd.

In 2009 schreef hij Tirza, waarmee hij het verhaal vertelt van Tirza’s vader Jörgen Hofmeester. Terwijl hij Tirza aanbidt als een zonnekoningin, bedenkt hij dat het geheim van het ouderschap jezelf wegcijferen is. Ouderliefde is het offer dat zwijgend wordt gebracht. Alle liefde is een offer. En zo probeert Hofmeester Tirza te beschermen, zo goed als het gaat, want echt beschermen kun je hen niet, maar je probeert het.

Net wanneer Hofmeester dat ouderschap onder de knie lijkt te hebben, duikt na drie jaar de echtgenote terug op. Terwijl Tirza zijn bestaansrecht is, tegelijkertijd het voorrecht en de plicht te leven, blijft er van partnerliefde weinig over.

Misschien had ze gelijk, hij had van haar gewalgd. Maar walging was geen reden voor een scheiding, walging was het toppunt van intimiteit. Het eindpunt van intimiteit. Daar waar het onvermijdelijk op uitkwam. De vertrouwdheid van de walging, de onveranderlijkheid ervan, de weemoed die zij opriep. Het verlangen nog één keer van de ander te mogen walgen. En daarmee altijd ook een beetje van jezelf. 

De echtgenote kan zonder enige weerstand van Hofmeester haar plaats weer opeisen. Zo doet de echtgenote haar intrede en bereidt Tirza zich voor op haar vertrek. Nu ze is afgestudeerd, zit die langverwachte reis door Afrika er eindelijk aan te komen. Het gezin gaat aan dansen en doet het beest in Hofmeester aanwakkeren. Doet hem afvragen waarom het leven zoveel pijn doet. Waarom het eigenlijk altijd zoveel pijn heeft gedaan. En weet hij dat als vrijwel alles een gemiste kans is, men de afzonderlijke gemiste kansen niet meer hoeft te betreuren. 

En zo had ik als lezer zelfs enig genot in het uiteenvallen van mijn gehate personages. Alsof ze één voor één kregen wat ze in mijn ogen verdienden. Het einde was bitterzoet en Grunberg wist me ermee van mijn sokken te blazen.

Met Tirza las ik het laatste boek uit mijn boekenpakket, meer daarover vind je hier. Ik vulde de evaluatie in en gaf Kamer, Huwelijk en Tirza alle drie goede scores. Ik denk eraan in de zomer nogmaals zo’n pakket aan te vragen. Is een fijne leeszomer daar niet onlosmakend mee verzekerd?

Aantal pagina’s: 430
Publicatie: 2009, Nijgh & Van Ditmar, Amsterdam

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s